2 maanden zonder Ivy: overleven.

Ik overleef alweer 2 maanden zonder Ivy. Ken je dat? Dat je denkt; “Als mij dat gebeurt, dan denk ik niet dat ik het overleef!” – dit is zo’n geval. Het is het ergste wat je kan gebeuren als ouders, hetgeen waar je niet aan wil denken dat het überhaupt een mogelijkheid is. Toch gebeurde het en opgeven is geen optie; je moet door. 

2 maanden zonder Ivy

De eerste dagen na het overlijden van Ivy werd ik geleefd en de klap kwam pas écht nadat we afscheid hadden genomen. Verdriet, woede, wanhoop – “hoe kun je zoveel voelen en óók je hoofd boven water houden?” vroeg ik mij nog af. Maar ik doe het. In het begin deed ik het omdat het verwacht werd, inmiddels doe ik het omdat ik weet dat het beter voor me is.

Verdriet zonder tranen

Het verdriet is enorm en ik denk dat dit nog lang blijft, het verliezen van je baby is zo overweldigend. In het begin huilde ik veel, soms zat ik hele dagen in bed te huilen. Als ik in de supermarkt een moeder met dochtertje zag lopen barstte ik al in tranen uit. Als ik mensen met baby’s zie voel ik woede; “Waarom mag ik dat geluk niet?” – Ik weet dat het niet realistisch is, maar die gevoel vs. verstand battle blijft voorlopig wel denk ik. Inmiddels huil ik niet meer hele dagen, ik huil wel nog (meer dan ik wil toegeven) maar het mag, dit verwerken gaat tijd overheen.

“Ivy, ik mis je zo”

Sommige dagen zijn goed, andere dagen zijn verschrikkelijk. Het enige dat altijd aanwezig is, is dat gemis, die allesoverheersende leegte. Soms sta ik onder de douche, kijk naar mijn buik en huil heel hard. Ivy had nog veilig bij mij moeten zijn, het voelt nog zo oneerlijk. Realistisch gezien weet ik ook wel dat dit voor iedereen beter is, voor onze mooie Ivy (want dan hoeft ze niet al die weken in een couveuse) en voor ons is het ook beter, het zou psychisch gigantisch slopend geweest zijn als ze nog wél al die weken in het ziekenhuis lag. Maar mijn hart zegt iets totaal anders – mijn hart wilde dat ze wél in die couveuse lag.

2 maanden zonder Ivy 2 maanden zonder Ivy

She’s home

Op vrijdag 13 juli kwam Ivy thuis. De begrafenisondernemer had haar opgehaald bij het crematorium, haar as in de urn gedaan die we uitkozen en daarna is ze thuis gebracht. Ik dacht dat ik kapot zou gaan van verdriet, maar gek genoeg voelt het, nu ze thuis is, een stuk completer. Mijn hele gezin is nu onder hetzelfde dak, dat vind ik een fijne gedachte. Elke dag loop ik een paar keer Ivy’s kamer in. Soms zit ik er in stilte, soms praat ik tegen haar. Ik merk dat het helpt, er waren natuurlijk zoveel dingen die ik met Ivy had willen doen en nog veel meer dingen die ik haar wilde leren en meegeven. Nu kan ik, op deze toch wel aparte manier, toch tegen haar praten.

Ziekenhuisuitslagen

Inmiddels zijn ook alle onderzoeken binnen die gedaan zijn. De dag na de bevalling ben ik op alle mogelijke infecties, virussen, ziekten, etc. getest. Hier is niets uitgekomen en ik ben dus officieel een super gezonde vegan 😉 Uit de obductie die bij Ivy is gedaan kwam ook niets; genetisch is ze perfect en ook fysiek klopte alles. Ze is onze perfecte baby. Waarom mijn vliezen braken? Dat kunnen ze niet zeggen, dat weten ze allemaal niet. Dat ik (en Ivy) ziek werden had te maken met een infectie aan de placenta, die (helaas) normaal is als je vliezen langdurig gebroken zijn. De conclusie? Dikke vette pech.

2 maanden zonder Ivy

Het leven gaat door

Soms moeilijk om te zien dat iedereen doorgaat en dat ik ‘stil sta’ – al besef ik mijzelf ook wel dat ik niet stilsta. Het schrijven van dit stuk, het uit bed stappen en mezelf aankleden, het bezig zijn met recepten ontwikkelen – allemaal tekenen dat ook bij mij het leven door gaat. Niet zo snel als ik zou willen, want het liefste had ik al het concentratievermogen van de wereld en kon ik alweer 24/7 aan de slag met alles wat ik leuk vond om te doen.

In alle waarheid; heel veel dingen vind ik niet zo leuk momenteel. Het kost veel moeite om voor mezelf te koken, naar de winkel gaan is soms ook een hele struggle en een artikel schrijven duurt 10 keer langer dan normaal. Maar ik ga door, ik sta nog overeind. De komende tijd probeer ik langzaam dingen op te pakken, de dingen die ik leuk vind vooral. Verwacht geen 5 recepten per week, maar elke week een artikel gaat sowieso wel lukken.

Dan rest mij niet meer te zeggen dan; Bedankt lieve lezer, bedankt voor het medeleven, bedankt voor de eindeloze liefde die ik (dagelijks) van je ontvang. Bedankt voor de reacties, de berichtjes en ook bedankt voor de kaarten en cadeautjes die ik van sommige heb mogen ontvangen. Het verdriet is enorm maar dankzij jou liefde, voel ik mij een stuk minder alleen.

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on pinterest

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen

4 gedachtes op “2 maanden zonder Ivy: overleven.”

  1. Ik wil je alleen even een hele dikke virtuele knuffel geven! Wat een heftige periode moet dit voor je zijn, maar wat knap dat je er zo open over kan schrijven. En misschien klinkt het stom, maar ik ben blij voor je dat er met jou fysieke gezondheid verder niets aan de hand is en dat alle onderzoeken goed waren.

  2. Lieve Joyce,

    Ik wil je, met tranen op mijn wangen, laten weten dat er op een willekeurige plek in het land aan jullie gedacht wordt en wil je ook voor de komende tijd sterkte wensen. Dat de stappen vooruit steeds wat groter mogen worden, en de stappen achteruit langzaam ‘stapjes’ worden.

    En dan nog iets: Wat een talent heb jij dat je jouw zwartste momenten op zo’n prachtige manier kunt beschrijven. En wat ben je ongelofelijk dapper dat je kwetsbaar durft te zijn zodat anderen ook uit jouw verhaal steun kunnen putten.

    Hoewel mijn (vroegere) verdriet slechts een fractie beslaat van de hel waar jij doorheen gaat, wil ik je laten weten dat ik me toch kan herkennen in jouw verdriet en het gevoel van stilstaan. Ik heb voor de geboorte van mijn zoon 3 onverklaarde late opgewekte miskramen en een vroege miskraam gehad. Ik dacht dat het met mij nooit meer goed zou komen, maar uiteindelijk was het geluk me wel gegund. Ik hoop dat jij die hoop op een mooie toekomst niet verliest, hoe zwart sommige dagen nu zullen zijn. Liefs, Anna

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *